Πώς καταλαβαίνουμε ότι μεγαλώνουμε;
Δεν είναι παράξενο πώς κάποια πράγματα ή γεγονότα μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε ότι μεγαλώνουμε; Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Όταν, όμως, συσσωρεύονται πολλές ενδείξεις και πληροφορίες, τότε είναι σαν να κάνει κλικ το μυαλό μας ότι μεγαλώνουμε και σιγά σιγά φτάνουμε στην τρίτη ηλικία.
Μερικά μάλλον είναι προφανή: προκύπτουν κάποια θέματα υγείας, δεν έχουμε την ίδια ενέργεια με παλιά ή βλέπουμε αγαπημένους να φεύγουν από τη ζωή. Αλλά υπάρχουν και πιο μικρά γεγονότα που υποσυνείδητα μας λένε ότι μάλλον μεγαλώσαμε. Για να δούμε λοιπόν, τι μας κάνει να λέμε ότι γερνάμε;
Θέματα υγείας και πόνοι
Όσο μεγαλώνουμε, αναπόφευκτα έχουμε μικρά ή μεγάλα θέματα υγείας. Υψηλή πίεση, χοληστερίνη ή διαβήτης είναι τα πιο συνήθη και μας οδηγούν σε συγκεκριμένα φάρμακα. Η καθημερινή συνήθεια του «να πάρω τα χάπια μου» είναι ένα προφανές σημάδι ότι μεγαλώνουμε και πια δεν μπορούμε να ζήσουμε καλά χωρίς κάποιο φάρμακο.
Επίσης, πολλά μικροπράγματα μας θυμίζουν ότι μεγαλώνουμε. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να ασκηθούμε όσο παλιά, δεν έχουμε τις ίδιες αντοχές ή χρειαζόμαστε μεγαλύτερα διαλείμματα. Στις βόλτες κουραζόμαστε πιο γρήγορα και πια δεν θέλουμε πολλές ανηφόρες ή κατηφόρες.
Σε μερικούς πονάει η μέση. Άλλοι έχουν προβλήματα στα γόνατα ενώ μερικοί έχουν αρθριτικά. Όταν η κινητικότητά μας μειώνεται, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε γεράσει.
Η κοινωνική και πολιτιστική αποσύνδεση
‘Μα τι μουσική είναι αυτή;’ Πώς ντύνονται έτσι τα νέα παιδιά;’ ‘Πώς μιλάνε έτσι;’
Αυτές είναι πολύ συχνές ερωτήσεις που κάνουμε στον εαυτό μας και στους γύρω μας που απλά δηλώνουν την ηλικία μας. Όσο μεγαλώνουμε, τόσο ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί να αντιληφθεί και να αγκαλιάσει τις νέες τάσεις. Η μουσική, η μόδα, ο κινηματογράφος και οι γενικότερες κοινωνικές συνήθειες μας φαίνονται περίεργες.
Για όλους τους ανθρώπους, τα γούστα και οι προτιμήσεις που είχαν στα 20 και 30 τους είναι αυτά που θα τους μείνουν όσο και όταν μεγαλώνουν, με μικρές παραλλαγές. Είναι δεδομένο ότι στα 60 ή τα 70 μας, δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις νέες τάσεις γιατί απλά δεν συνδέονται με τη δική μας νεότητα. Όταν το συνειδητοποιούμε αυτό, καταλαβαίνουμε ότι έχουμε μεγαλώσει.
Τέλος, πολλοί άνθρωποι της τρίτης ηλικίας περιγράφουν μια στιγμή — αστεία και λίγο θλιβερή ταυτόχρονα — όπου κοιτάνε την οθόνη της τηλεόρασης και δεν αναγνωρίζουν κανέναν. Ούτε τον παρουσιαστή, ούτε τον «μεγάλο καλλιτέχνη» που όλοι φαίνεται να λατρεύουν, ούτε τη μόδα που φοράνε οι νέοι. Η μουσική στο ραδιόφωνο ακούγεται σαν θόρυβος και όλα τους φαίνονται ξένα, παράξενα και εκτός δικής τους λογικής και αισθητικής.
Όταν πεθαίνουν οι φίλοι μας
Ένα μεγάλο μάθημα ζωής είναι όταν βλέπουμε ότι πεθαίνουν φίλοι, γνωστοί ή συγγενείς σε παρόμοιες ηλικίες με εμάς. Ξαφνικά η έννοια της ‘μεγάλης ηλικίας’ δεν φαίνεται τόσο απόμακρη αλλά μας πλησιάζει επικίνδυνα. Υπάρχει κάποια στιγμή που πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι πηγαίνουν σε περισσότερες κηδείες παρά γάμους, βαφτίσια ή γενέθλια. Είναι η στιγμή που αρχίζουν και μετράνε πόσοι φίλοι τους έχουν πεθάνει και βλέπουν ότι πολλοί πέθαναν από γεράματα ή ασθένειες που τους ταλαιπωρούσαν για χρόνια.
Βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη
Μεγαλώνοντας, η απόσταση ανάμεσα στην εικόνα που βλέπουμε στον καθρέφτη και αυτήν που έχουμε στο μυαλό μας μεγαλώνει καθημερινά. Ο καθρέφτης είναι μεγάλος μαρτυριάρης. Όταν βλέπουμε ρυτίδες στο μέτωπο και γύρω από τα μάτια, λεπτό δέρμα και άσπρα μαλλιά, βλέπουμε μια εικόνα που μας κάνει να καταλάβουμε ότι μεγαλώσαμε.
Παρόλο που βλέπουμε τον εαυτό μας κάθε μέρα και οι ανεπαίσθητες αλλαγές είναι δύσκολο να εντοπιστούν σε καθημερινή βάση, υπάρχει κάποια στιγμή που ο καθρέφτης μας λέει αυτό που υποψιαζόμαστε: γεράσαμε. Είναι σαν να κάνει κλικ το μυαλό μας και να αποδέχεται αυτό που το σώμα φωνάζει εδώ και αρκετό καιρό.
Οι γενιές που περνάνε
Η μνήμη δεν έχει καλή αίσθηση του χρόνου. Τα πράγματα που ζήσαμε παλιά νιώθουν πάντα πιο κοντά από ό,τι είναι, και συχνά αναγκαζόμαστε να κάνουμε μαθηματικά στο μυαλό μας για να δούμε πόσο απέχει ένα σημαδιακό γεγονός. Και στις περισσότερες περιπτώσεις, τα μαθηματικά δεν είναι με το μέρος μας.
Το κλασικό παράδειγμα: «Τόσα χρόνια πέρασαν από την 11η Σεπτεμβρίου;» Ή βλέπεις παιδιά που γεννήθηκαν τη χρονιά που εσύ τελείωσες το πανεπιστήμιο να ψηφίζουν στις εκλογές. Ή ανακαλύπτεις ότι μια ταινία που είδες «προχθές» στο σινεμά γιορτάζει τα τριάντα της χρόνια με «αναπαλαιωμένη έκδοση». Ξαφνικά, συνειδητοποιούμε ότι πράγματα, γεγονότα ή ειδήσεις που μας φαίνονται σχεδόν χθεσινά, είναι πολύ πιο παλιά.
Αυτές οι στιγμές δεν είναι απλώς ενοχλητικές. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα και εμείς στροβιλιζόμαστε μαζί του.
Τα παιδιά μας μεγαλώνουν
Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά μας, τόσο μεγαλώνουμε και εμείς μαζί τους. Εκεί που μάθαιναν ποδήλατο, τώρα είναι φοιτητές ή παντρεμένοι οι ίδιοι. Μας είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε πόσο γρήγορα περνάνε τα χρόνια, αλλά υπάρχει πάντα μια στιγμή συνειδητοποίησης.
Όταν ένας γονιός πει στο παιδί του, ‘στην ηλικία σου, μόλις είχα αρχίσει να δουλεύω’, ή ‘στην ηλικία σου είχα αποκτήσει τον αδελφό σου’, συνειδητοποιεί ότι έχουν περάσει 30 ή 40 χρόνια από τότε. Είναι πια μεγάλος γιατί στη θέση του είναι τα παιδιά του. Αυτή είναι μια γλυκόπικρη στιγμή για όλους: νιώθουμε περήφανοι για τα παιδιά μας αλλά δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε ότι για εμάς αυτά τα χρόνια έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
Και αν δεν είναι τα δικά μας παιδιά, είναι τα ανίψια μας, τα παιδιά των φίλων ή των γειτόνων που τα ξέραμε μικρά και τώρα έχουν δική τους οικογένεια.
Μας το λέει το περιβάλλον μας
Τέλος, υπάρχουν τα πράγματα που βλέπουμε γύρω μας. Μπαίνουμε σε ένα δωμάτιο και συνειδητοποιούμε ότι είμαστε οι πιο ηλικιωμένοι εκεί, γιατί κάναμε αυτόματα και γρήγορα τον υπολογισμό.
Βλέπουμε τους γονείς μας να χρειάζονται βοήθεια με πράγματα που κάποτε τα έκαναν αβίαστα, και μπαίνουμε πια σε έναν καινούριο ρόλο που αυτόματα μας κάνει να νιώθουμε μεγάλοι.
Είναι η στιγμή που ένας νέος μας παραχωρεί τη θέση του στο λεωφορείο ή το μετρό. Χωρίς να το ζητήσουμε εμείς. Η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό είναι αξέχαστη — και όχι με τον καλύτερο τρόπο, γιατί εκεί που εμείς δίναμε τη θέση μας, τώρα έχουμε φτάσει στην άλλη πλευρά, χωρίς να το καταλάβουμε.
Είναι και οι παλιές φωτογραφίες. από ένα γάμο ή μια οικογενειακή γιορτή πριν από είκοσι χρόνια, που βλέπουμε τους γονείς μας και συνειδητοποιούμε ότι τώρα εμείς είμαστε στη δική τους ηλικία.
‘Εκεί που είσαι ήμουν, εδώ που είμαι θα’ρθεις’
Τα γεράματα είναι αναπόφευκτα και υπάρχει μια γλυκύτητα στο να τα ζήσουμε καλά και ωραία. Φροντίζουμε την υγεία μας, σωματική και ψυχική, βλέπουμε αγαπημένους ανθρώπους, μιλάμε, διαβάζουμε και μαθαίνουμε συνέχεια καινούρια πράγματα και συνεχίζουμε τη ζωή μας. Και εκεί καταλαβαίνουμε ότι τα μικρά πράγματα είναι τα σημαντικά της ζωής.
Η Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων Ηράκλειος είναι εδώ για να βοηθήσει τους ηλικιωμένους να περνάνε όμορφα. Αν χρειάζεστε βοήθεια, επικοινωνήστε με τον Ηράκλειο online ή καλέστε μας στο 210 2846 000 για να συζητήσουμε την καλύτερη φροντίδα για εσάς ή τον αγαπημένο σας. Είμαστε πίσω από το σταθμό ΗΣΑΠ Ηρακλείου και θα χαρούμε να σας ξεναγήσουμε στις εγκαταστάσεις μας!